Espero, y espero, y espero. Creo que si juntara todos los minutos que llevo esperando determinadas cosas en mi vida, me enfadaría conmigo misma por no sacarles un mejor partido. Últimamente me desespera esperar más de lo normal. Minutos, horas, días... y seguro que mi inconformismo es el culpable de todo.
Aunque la verdad es que me encanta la sensación de saber que algo bueno va a llegar. Los acontecimientos se van tan pronto como llegan, y ése tiempo tan bien aprovechado, que posiblemente sea considerable, nos parece escaso. Pero, ¿qué hacer cuando no esperamos nada? ¿Podríamos levantarnos cada mañana de la cama sin ninguna motivación? Y es que realmente, lo que esperamos con tanta ansia -que a veces hasta llega a ahogarnos-, es lo que, irónicamente, nos mantiene vivos.
Per el teu comen en el facebook he de dir-te que, ja que va en molta relació amb el que ara escrius (o això crec), espere que et repeteisques eixes paraules cada volta que et falle l'ànim.
ResponderEliminarMotivació et sobra i deus de disfrutar més d'eixa sensació interior que et diu que pronte les coses canviaran.
Ara és moment d'esforç, més que mai, per a aconseguir les coses ben aconseguides i no a mitjes, deixa't la pell perqué en menys temps del que et penses te n'adonaràs de que tot aquest temps era necesari i ha valgut la pena.
Però, ¿qui soc jo per a dir-te res si estic més despaciencià que ningú? jajaja
Neni, des de que començares la carrera et vinc dient que t'anirá de puta mare i sé que no m'equivoque en absolut. I m'agrada :)
T'estime amor